Mijn leven in een gedicht

Van ‘mijn’ psychologe kreeg ik vorige week dit gedicht aangereikt. De laatste tijd ben ik enorm aan het groeien en voel ik me steeds beter. Dit gedicht heeft me aan het huilen gebracht. Het is van begin tot eind herkenbaar. Ja, ik ga vooruit en ik ben er enorm blij om. Nee, ik blog momenteel niet zoveel. Mijn zoontje van 6 heeft een complexe ontwikkelingsstoornis en daar gaat al mijn tijd in zitten. Toch ben ik dit blog zeker niet vergeten. Ooit (en ik hoop snel) ga ik me er weer aan wijden. Tot die tijd is het even afwachten. Maar goed, genoeg gekletst: hieronder het gedicht.

Op een dag wist je eindelijk wat je te doen stond
en je begon, hoewel de stemmen rondom jou hun slechte raad bleven uitroepen
hoewel het huis begon te trillen en je de oude kramp in je enkels voelde.

“Herstel mijn leven” riep elke stem uit.
Maar je hield geen halt.

Je wist wat je te doen stond, hoewel de wind met haar rauwe vingers
de fundamenten zelf aftastte, hoewel hun melancholie verschrikkelijk was.

Het was al laat genoeg, en de nacht was wild en de weg lag bezaaid met takken en stenen.
Maar naarmate je stap voor stap hun stemmen achterliet,
begonnen de sterren te branden doorheen het wolkendek,
en er was een nieuwe stem, die je langzaam aan herkende als van jezelf
die je gezelschap hield terwijl je verder en verder de wereld in stapte,
vastberaden het enige te doen dat je kon doen -
vastberaden het enige leven te redden dat je kon redden.

Mary Oliver, een hedendaagse Noord-Amerikaanse dichteres.