Bewust leven

Zoals ik al een beetje liet zien met de kalender van de vorige blogpost, probeer ik de laatste tijd bewuster te leven. Heel lang (denk in jaren) heb ik in overlevings-modus gestaan. Bij tijden letterlijk: geen eten in huis omdat ik niet wist hoe ik dat moest organiseren vanwege mijn depressie. Of wel eten in huis, maar niet meer weten hoe ik moest koken. Niet fijn! Gelukkig is dat alweer twee jaar verleden tijd. De overlevings-modus was er af, maar doelgericht leven deed ik nog niet.

Nu heb ik de laatste tijd hier over nagedacht en na MOETEN denken. Mijn doel in dit leven is vrij eenvoudig: ik wil mijn kinderen opvoeden tot zelfbewuste volwassenen die een prettige, veilige jeugd hebben gehad. Om dat te doen lukken, is het belangrijk dat ik als eerste goed voor mezelf zorg. Geen zorg voor mezelf betekent geen zorg voor anderen, in mijn geval de kinderen.

Nu kwam ik een week geleden de term ‘intentional living’ tegen. Ik had het al vaker gelezen, maar deze keer bleef het haken. Intentional living: leven met een doel. Bewust leven. DAT is wat ik wil en nodig heb. Het blog waar op ik dat las (helaas link kwijt) was inspirerend. Zij kwam iedere ochtend een kwartier eerder uit bed om tijd te geven aan God. De schrijfster las uit de Bijbel en bad naar Hem. Na een lang gesprek met een vriendin besloten wij samen om het gebed weer op te pakken. Dat heb ik ook lange tijd niet meer gedaan. Alhoewel ik nog maar vier dagen bezig ben, bevalt het echt heel erg goed.

Mijn wekker gaat om half zeven en tot kwart voor zeven bid ik EN lees ik een stuk uit een islamitisch boek. Het boek wat ik nu lees, leek me heel passen. Het gaat over berouw (link naar betrouwbare webwinkel). Ik wil er bij zeggen dat de mening van de schrijver van dit boek ronduit orthodox te noemen is, maar ik heb al heel wat mooie teksten gelezen. Niet toevallig komen deze uit de Koran.

“Zeg: “O mijn dienaren die tegen u zelf buitensporig zijt geweest, wanhoopt niet aan de barmhartigheid van Allah, voorzeker Allah vergeeft alle zonden, waarlijk, Hij is de Vergevensgezinde, de Genadevolle.” Soera 39:52 (Soera De Groepen – A-zomar)

Ik wil mijn berouw tonen over het feit dat ik zo intentieloos heb geleefd. En ja, ik besef heel goed dat ziekte hier een belangrijke deun in mee heeft gezongen! Toch voelt het als het juiste. Anyway, ik kan wel blijven hangen in het verleden, maar ik wil me nu vooral richten op de toekomst.

Mijn intentie voor de komende tijd is misschien niet heel bijzonder voor anderen, maar voor mij is het heel veel.
1. Iedere ochtend een kwartier nemen voor mijn gebed en lezen van Koran of islamitische boeken.
2. Mijn medicatie nemen
3. De kinderen positief benaderen terwijl wij ons klaarmaken om naar school te gaan. Mijn middelste heeft ADHD en is heel druk voordat zijn Ritalin begint te werken. Daar heb ik soms heel weinig geduld mee en dat wil ik veranderen.
4. Zodra ik thuiskom van het naar school brengen van de kinderen, maak ik de taken af dien zijn blijven liggen (afwas, badkamer, toilet, de was, bedden opmaken….)
5. Daarna ga ik voorbereiden voor het avondeten. Ik wil per week een menu opstellen, waarbij ik wekelijks een nieuw recept uitprobeer. Ik ben heel lang blijven hangen in aardappels, kip en broccoli. Het is tijd om dat te veranderen, niet in het minst om de kinderen andere dingen te leren eten.
6. Kijken of ik nog papierwerk te doen heb: rekeningen, briefjes van school, boodschappen in welke vorm dan ook.
7 Aangezien ik momenteel bij ben, heb ik daarna een lange lege dag voor me. Die tijd besteed ik aan mijn haakwerk, lezen, extra schoonmaken of opruimen, in de toekomst weer thuis sporten, of gewoon naar buiten gaan en genieten van de buitenlucht.
8. De kinderen ophalen, bijpraten en kijken welk huiswerk ze hebben.
9. Avondeten klaarmaken/eten
10. Huiswerk met de kinderen maken.
11. Verder kijk ik, nadat de kinderen in bed liggen, in de agenda voor mogelijke afspraken de volgende dag, haal ik eventueel bevroren spullen uit de vriezer en leg ik zwemzakken of andere spullen in het zicht. Ze zijn sowieso altijd klaar, maar dan nog vergeet ik ze regelmatig.
12. Ik sluit de dag af met gebed en ga met een tevreden gevoel naar bed.

Dit is mijn dagelijkse schema. Ik doe ook andere dingen aangaande de opvoeding van de kinderen, maar daar wil ik later op terugkomen. Het is wat te veel om dat hier ook te schrijven.
Wat mij tot nu toe is opgevallen: ik doe veel en veel meer dan normaal. Mijn huis ligt er netjes bij, waardoor ik ‘s middags alle tijd aan de kinderen kan besteden. Huiswerk is hier nogal een issue, maar nu maak ik me niet meer druk om een was die nog op de tafel ligt. Nu kunnen ze gewoon aanschuiven en hun werk doen. Wat een genoegen.

Het klinkt en voelt fantastisch om zo te leven. Mijn doel is dan ook dit vol te houden. Ik wil mijn focus houden op mijn doel: de kinderen optimaal opvoeden. Natuurlijk ben ik nog maar vier dagen bezig, maar het is net of alles op zijn plek begint te vallen. Ik heb dan ook de wens (en daar bid ik ook voor!) dat ik dit vol ga blijven houden. Ik zal slechtere periodes hebben. Dat is een gegeven met mijn bipolaire stoornis. Op dit moment weet ik natuurlijk niet hoe ik het dan zal doen, maar ik blijf hier voor gaan. Bid maar voor me of dat gaat lukken. Duimen en kaarsje branden mag natuurlijk ook. ;)

En nu heel nieuwsgierig: wat doe jij om bewust, intentievol te leven? Ik lees het graag.