Mijn leven in een gedicht

Van ‘mijn’ psychologe kreeg ik vorige week dit gedicht aangereikt. De laatste tijd ben ik enorm aan het groeien en voel ik me steeds beter. Dit gedicht heeft me aan het huilen gebracht. Het is van begin tot eind herkenbaar. Ja, ik ga vooruit en ik ben er enorm blij om. Nee, ik blog momenteel niet zoveel. Mijn zoontje van 6 heeft een complexe ontwikkelingsstoornis en daar gaat al mijn tijd in zitten. Toch ben ik dit blog zeker niet vergeten. Ooit (en ik hoop snel) ga ik me er weer aan wijden. Tot die tijd is het even afwachten. Maar goed, genoeg gekletst: hieronder het gedicht.

Op een dag wist je eindelijk wat je te doen stond
en je begon, hoewel de stemmen rondom jou hun slechte raad bleven uitroepen
hoewel het huis begon te trillen en je de oude kramp in je enkels voelde.

“Herstel mijn leven” riep elke stem uit.
Maar je hield geen halt.

Je wist wat je te doen stond, hoewel de wind met haar rauwe vingers
de fundamenten zelf aftastte, hoewel hun melancholie verschrikkelijk was.

Het was al laat genoeg, en de nacht was wild en de weg lag bezaaid met takken en stenen.
Maar naarmate je stap voor stap hun stemmen achterliet,
begonnen de sterren te branden doorheen het wolkendek,
en er was een nieuwe stem, die je langzaam aan herkende als van jezelf
die je gezelschap hield terwijl je verder en verder de wereld in stapte,
vastberaden het enige te doen dat je kon doen -
vastberaden het enige leven te redden dat je kon redden.

Mary Oliver, een hedendaagse Noord-Amerikaanse dichteres.

Rumi – een gedicht

Mijn pad van spiritualiteit is er altijd een met ups en vooral downs geweest. Blaaaaaaa over de reden waarom. Blaaaaaaaaaaaaa over hoe ik veranderd ben.
Ik vind mezelf in ieder geval leuker, ik vind God leuker en dit gedicht is een enorme steun voor me. Je MAG fouten maken. Dat is ok. Kom gewoon weer terug!

Come, come, whoever you are.
Wanderer, worshipper, lover of leaving, it doesn’t matter
Ours is not a caravan of despair.
Come even if you have broken your vow a thousand times,
Come, yet again, come, come.

Bron Wikiquote

 

EDIT: ik heb het gedicht verbeterd, want er was een fout in geslopen. Dit zou de correcte vertaling moeten zijn.

Opruimen en gedicht

Vandaag ben ik flink aan het opruimen geweest. Tijdens het opruimen kwam ik dit gedicht tegen. Het was me gegeven na de geboorte van mijn jongste dochter. Hij is zo mooi dat ik hem wil delen.

On Children – Kahlil Gibran

Your children are not your children.
They are the sons and daughters of Life’s longing for itself.
They come through you but not from you,
And though they are with you yet they belong not to you.

You may give them your love but not your thoughts,
For they have their own thoughts.
You may house their bodies but not their souls,
For their souls dwell in the house of tomorrow,
which you cannot visit, not even in your dreams.
You may strive to be like them,
but seek not to make them like you.
For life goes not backward nor tarries with yesterday.

You are the bows from which your children
as living arrows are sent forth.
The archer sees the mark upon the path of the infinite,
and He bends you with His might
that His arrows may go swift and far.
Let your bending in the archer’s hand be for gladness;
For even as He loves the arrow that flies,
so He loves also the bow that is stable.